«لغت نامه دهخدا»
[یِ نَ ظَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) توتیای بصر. توتیای دیده. سرمهء چشم. آنچه موجب روشنائی دیده شود. آنچه بینائی را نیرو دهد : ز یزدانپرستی خبر دادشان ز دین توتیای نظر دادشان.نظامی. رجوع به توتیا و دیگر ترکیبهای آن شود.