«لغت نامه دهخدا»
[دَ / دِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) انبار برف. (ناظم الاطباء). بمجاز، تل برف. پشتهء برف : بر کوه از آن تودهء کافور گرانبار خورشید سبک کرد سر آن بار گران را. سنائی. گر به دی مه بر زمین مرده از بهر حنوط تودهء کافور و تنگ زعفران افشانده اند. خاقانی. || تن و سرین سفید. (ناظم الاطباء). || تلی از کافور. پشتهء کافور.