«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) (از: «ودء») برابر کردن زمین را بر کسی: ودأ علیه الارض تودیئاً. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). تودئه. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). || هلاک کردن قوم را: ودأ فلان بالقوم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).