«لغت نامه دهخدا»
[تَ یَ] (ع مص) (از: ودی) ودی انداختن: ودی تودیه. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). || (اِ) چوبی که بر پستان ناقه بندند چون کم شیر گردد تا شیر جمع شود. ج، توادی. || (ص) مرد کوتاه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).