«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَذْ ذُ] (ع مص) توذیف. (منتهی الارب). گام نزدیک نهادن و دوش جنبان، خرامان رفتن و شتاب رفتن. (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به توذیف شود.
