«لغت نامه دهخدا»
[سِ پَهْ] (اِ مرکب)توران سپاه : بشد پیش توران سپه او به جنگ بغرید همچون دمنده نهنگ.فردوسی. تهمتن به توران سپه شد به جنگ بدانسان که نخجیر بیند پلنگ.فردوسی. دو بهره ز توران سپه کشته شد ز خونشان زمین چون گل آغشته شد. فردوسی. رجوع به توران و دیگر ترکیبهای آن شود.