تورد

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَرْ رُ] (ع مص) گلگون شدن. (زوزنی) (دهار) (از اقرب الموارد). || ورد جستن. || کم کم درآمدن در شهر. یقال: تورّدت الخیل البلده؛ ای ادخلها قلیلاً قلیلاً و قطعهً قطعهً. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد) : از حال ایلک و تورد او در عرصهء ملک، به سلطان مسرعان دوانید. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 293). از مکاشفت ایلک خان تبرا می کرد و بر تورد و تورط او در ولایت سلطان انکار می نمود. (ترجمهء تاریخ یمینی ایضاً ص 331). || به آب آمدن. (زوزنی) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یقال: هو یتورّد المهالک. (اقرب الموارد).