«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) توزئه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). استوار بستن، چیزی را در ظرفی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || پرکردن خنور و مشک را. || افکندن ناقه، سوار خود را. || به هر سوگند، سوگند دادن کسی را. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). به همهء معانی رجوع به توزئه شود.