«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو سَ] (حامص) معاندت و سرکشی و گردنکشی. (ناظم الاطباء). سرکشی. عصیان. (حاشیهء برهان چ معین). تندی. ناآرامی : رای موافق و نیت و اعتقاد او از روزگار توسن، برداشت توسنی. منوچهری. گرچه از توسنی چو طالع ماست ما کمند وفا دراندازیم.خاقانی. همه تندی مکن لختی بیارام رها کن توسنی چو من شدم رام.نظامی. توسنی طبع چو رامت شود سکهء اخلاص به نامت شود.نظامی. رجوع به توسن و دیگر ترکیبهای آن شود.