«لغت نامه دهخدا»
[شَ / شِ کَ دَ] (مص مرکب) آذوقهء راه کردن. ذخیره کردن. بضاعت ساختن : توشه از طاعت یزدانت همی باید کرد که در این صعب سفر طاعت او توشهء ماست. ناصرخسرو. تا نبرد خوابت از او گوشه کن اندکی از بهر عدم توشه کن.نظامی.