توغچی

«لغت نامه دهخدا»

(ترکی، اِ مرکب) شخصی که توغ بردارد. (از آنندراج). علمدار. (ناظم الاطباء) :
نگار توغچی آن پادشاه کشور حسن
که توغ بیرق او شد مدار لشکر حسن.
سیفی (از آنندراج و بهار عجم).
رجوع به توغ شود.