توقم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَقْ قُ] (ع مص) ترسانیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || آهنگ کردن به کاری. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آهنگ چیزی کردن. (از اقرب الموارد). || دور و دراز رفتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). اطناب در آن. (از اقرب الموارد). || کشتن. (تاج المصادر بیهقی). کشتن صید را. || یاد گرفتن سخن را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) :انک لتتوقمنی بالکلام؛ ای ترکبنی و تتوثب علی. (اقرب الموارد).