«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَقْ قی کَ دَ] (مص مرکب) حذر کردن. پرهیز کردن. اجتناب کردن : بر این موجبات بر مداومت اقداح توفر می نمود و از قداح مدام توقی نمی کرد. (جهانگشای جوینی). رجوع به توقی و توقی جستن شود.