«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَکْ کُ] (ع مص) پرشدن. (تاج المصادر بیهقی). پرشدن مشک و شکم. یقال: توکر الصبی؛ ای امتلا بطنه. || پرشدن سنگدان مرغ. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). اصمعی گوید: یقال: شرب حتی توکر و حتی تضلع. (اقرب الموارد). رجوع به توکیر شود.