«لغت نامه دهخدا»
[تَ یَ] (ع مص) پر کردن مشک را. و فی الحدیث کان الزبیر یوکی بین الصفا و المروه؛ ای یملا ما بینهما سعیاً کما یوکی السقاء بعد المل. و یروی بالتخفیف و معناه أنه کان یسکت و لایتکلم کأَنه یوکی فمه و منه قول اعرابی لرجل سمعه یتکلم اوک حلقک؛ ای اسکت. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء).