تونکن

«لغت نامه دهخدا»

[تُنْ کَ] (اِخ)(1) ناحیه ای در شمال شرقی هندوچین و در شمال ویتنام که مساحت آن 116000 کیلومترمربع است. پایتخت آن هانویی(2) شامل تونکن علیا و تونکن سفلی است. تونکن از مستعمرات فرانسه بود ولی کمونیستها تحت رهبری هوشی- مینه(3) پس از جنگهای بسیار سخت با فرانسه (1945-1954 م.) آن را بازگرفتند و آن اکنون بخش اساسی قسمت شمال ویتنام (ویتنام شمالی) را تشکیل میدهد و 98561000 تن سکنه دارد. (از فرهنگ فارسی معین ج 5). رجوع به لاروس و قاموس الاعلام ترکی ذیل کلمهء تونکین شود.
(1) - Tonkin.
(2) - Hanoi.
(3) - Ho-chi-minh.