توه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) هلاک شدن. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || رفتن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || تکبر نمودن. || شوریده عقل گردیدن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). || سرگشته و حیران رفتن در زمین. (ناظم الاطباء). || ما اتوهه؛ چه سرگردان است او. (منتهی الارب). رجوع به مادهء بعد شود.