«لغت نامه دهخدا»
[تَ وُ نُ / نِ / نَ دَ] (مص مرکب) تهاون کردن : از روی منافست و حسد، تهاون نمود و رک بازگرفتند. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 69). رجوع به تهاون و تهاون کردن شود.