«لغت نامه دهخدا»
[تَ هَضْ ضُ] (ع مص) بیداد کردن. (تاج المصادر بیهقی). ستم نمودن. || خشم گرفتن بر کسی. || منقاد شدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || کم آمدن از خصم. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || راضی شدن از کسی بدون نصفت. || خوار داشتن و نرم گردانیدن و شکستن کسی را. (از اقرب الموارد).