«لغت نامه دهخدا»
[تَ هَطْ طُ] (ع مص) هطل. (اقرب الموارد). || شفا یافتن از بیماری. (ناظم الاطباء). رجوع به تهطلؤ و هطل شود. || حیله و فریب کردن دزد. (ناظم الاطباء). رجوع به تهطلس شود.