تهمت آلوده

«لغت نامه دهخدا»

[تُ مَ دَ / دِ] (ن مف مرکب)متهم. تهمت آلود :
چهره و رنگ و رخ و عادت آبا سپرند
تهمت آلوده نگردند به دیگر نسبی.منوچهری.
رجوع به تهمت و تهمت آلود شود.