تهمت کش

«لغت نامه دهخدا»

[تُ مَ کَ / کِ] (نف مرکب)مفتری و بدگمان و بدگو و بدگمان شده. (ناظم الاطباء). || کشنده و تحمل کنندهء بهتان. کسی که سخن بهتان را بر خود هموار سازد :
رفته ام از خود و تهمت کش آسودگیم
حیرت آیینه ام کاش طپیدن باشد.
میرزا بیدل (از آنندراج).
رجوع به تهمت و دیگر ترکیبهای آن شود.