تهمتناک

«لغت نامه دهخدا»

[تُ مَ] (ص مرکب) (از: «تهمت» + «ناک»). تهمت آلوده. متهم. تهمت بسته. تهمت زده : بدان که منزلت تو نزد امیرالمؤمنین منزلت راستگوی امین است، نه گمان زدهء تهمتناک. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 313). رجوع به تهمت و دیگر ترکیبهای آن شود.