تهنیت گر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ یَ گَ] (ص مرکب)مبارکبادگوی :
همه مردمانش که حاضر بدند
که و مه همه تهنیت گر شدند.
شمسی (یوسف و زلیخا).
رجوع به تهنیت و دیگر ترکیبهای آن شود.