تهنیت گویان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ یَ] (ق مرکب) در حال مبارکباد گفتن :
که پندارم نگار سروبالا
در این دم تهنیت گویان درآید.سعدی.
رجوع به تهنیت و دیگر ترکیبهای آن شود.