«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) آسان کردن. (تاج المصادر بیهقی) (مجمل اللغه). آسان و سبک کردن بر کسی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از صراح اللغه) (از اقرب الموارد). یقال: هون علیک؛ ای خفف و لاتبال. (اقرب الموارد). || سبک داشتن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || حقیر و هیچ شمردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).