«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تِ / تُ] (مص مرکب)عاری داشتن. مجرد ساختن. بی چیزی نگه داشتن : ز هرچه زیب جهان است و هر که ز اهل جهان مرا چو صفر تهی دار و چون الف تنها. خاقانی.