تهی دیده

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ دَ / دِ] (ص مرکب) تهی چشم. (مجموعهء مترادفات). کنایه از نابینا و بی بصر. (آنندراج) :
روان از دو دیده پسندیدگان
به خاک درت چون تهی دیدگان.
خسرو (ازآنندراج).
رجوع به تهی چشم و تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.