تهی نام

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ] (ص مرکب) بی نام و آنکه جز نام چیزی از وی در میان نباشد. (ناظم الاطباء) :
که شاه جهان چون جهان رام کرد
ستم را از عالم تهی نام کرد.نظامی.
رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.