تیبا

«لغت نامه دهخدا»

(هزوارش، اِ) به زبان زند و پازند آهو را گویند و به تازی ظبی خوانند. (برهان). هزوارش تیبا(1) پهلوی آهوک(2) (آهو) (حاشیهء برهان چ معین) (از ناظم الاطباء). به زبان زند و پازند در برهان آهو آورده و در فرهنگها نیافتم. (انجمن آرا) (از آنندراج). || به معنی دفع کردن و انتظار و عشوه. (غیاث اللغات). در غیاث به معنی دفعه کردن (کذا) و انتظار و عشوه آمده. (آنندراج) :
هین بِجِه زین مادر و(3) تیبای او.
سیلی بابا به از حلوای او.
مولوی (چ نیکلسون دفتر 6 ص 355).
کند صدگونه تیبا آن پری رو
فریبد مردمان آن چشم آهو.
میرنظمی.
(1) - tiba.
(2) - ahuk. (3) - مادری که از شفقت، درس خواندن طفل خود نمی خواهد. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).