تیح

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) تقدیر کردن. (تاج المصادر بیهقی). مهیا و مقدر شدن چیزی برای کسی: تاح لهُ الشی ء تیحاً. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || جنبیدن در رفتن. (تاج المصادر بیهقی). خمان و چمان رفتن در مشی خود: تاح فی مشیته. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).