تیر افکندن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ دَ] (مص مرکب) تیر انداختن. پرتاب کردن تیر :
یکی تیری افکند در ره فتاد
وجودم نیازرد و رنجم نداد.
سعدی (بوستان).
|| کنایه از دعای بد کردن و طعنه زدن. (برهان) (از فرهنگ رشیدی) (از انجمن آرا) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء).