تیر خوردن

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ / خُرْ دَ] (مص مرکب)بنفسه کنایه از خسته شدن به زخم تیر. کنایه از رسیدن تیر بر چیزی. (آنندراج). اصابت تیر بر چیزی یا بر کسی. زخمی شدن از تیرکمان یا تیر تفنگ وجز اینها :
چو موش آنکه نان و پنیرش خوری
به دامش درافتی و تیرش خوری.
سعدی (بوستان).
صید بیابان عشق گر بخورد تیر او
سر نتواند کشید پای بزنجیر او.سعدی.
مرا کشتی متاب آن گوشهء ابرو به عیاری
کمان بر من مکش جانا که تیری خورده ام کاری.
؟ (از آنندراج).
تیر مراد من به هدف برنمی خورد
در خانهء کمان بنهم گر نشانه را.
کلیم (از آنندراج).
دامان چرخ ز آه ستمدیدگان پر است
کس را نخورد تیر دعا بر نشان هنوز.
واله هروی (ایضاً).
رجوع به تیر و مادهء بعد شود.