تیرزن

«لغت نامه دهخدا»

[زَ] (نف مرکب) تیرانداز. (ناظم الاطباء). تیرافکن. که تیر اندازد. که تیر زند. تیرزننده. تیراندازنده :
چو شاپور و بهرام شمشیرزن
چو گرگین و چون بیژن تیرزن.فردوسی.
تا دگر زخم هیچ تیرزنی
نرسد بر کمان پیرزنی.نظامی.
اگر جستم از دست این تیرزن
من و کنج ویرانهء پیرزن.
سعدی (بوستان).
یلان کماندار نخجیرزن
غلامان ترکش کش و تیرزن.
سعدی (بوستان).