تیرک زدن

«لغت نامه دهخدا»

[رَ زَ دَ] (مص مرکب) بالا آمدن آبله های دیگ جوشان. (ناظم الاطباء). || جاری شدن خون از زخم. (از غیاث اللغات) (آنندراج) (بهار عجم) :
ز خونی که تیرک زد از فرقگاه
یلان را برافروخت پرّ کلاه.
هاتفی (از آنندراج).
|| درد کردن. (بهار عجم) (آنندراج).