تیر گردون

«لغت نامه دهخدا»

[رِ گَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب است. (برهان). خورشید. (ناظم الاطباء). || کنایه از آفت و حوادث آسمانی نیز باشد. (برهان) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج). || بعضی گویند عطارد است. (برهان). عطارد. (ناظم الاطباء). ستارهء تیر. دبیرفلک :
تیر گردون همه انواع فضائل دارد
لیک در ملک طرب کامروا ناهید است.
ابن یمین.
رجوع به تیر (عطارد) شود.