تیزباد

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) بادی سخت و تند. بادی طوفان زا :
که گر گیو و گودرز و آن دیوزاد
شوند ابر غرنده یا تیزباد.فردوسی.
چنان بد که روزی یکی تیزباد
برآمد غمی گشت ازو رشنواد.فردوسی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.