تیزیاب

«لغت نامه دهخدا»

[تیزْ] (نف مرکب) که بسرعت درک کند. سریع الانتقال. اوذعی. المعی. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
ناوک وهم بر نشانهء غیب
خاطر تیزیاب من رانده ست.
خاقانی (یادداشت ایضاً).
|| که زود دریابد چیزی را. که زود بچیزی برسد و آن را بگیرد :
ایام سست رأی و قدر بخت گیر شد
اوهام کندپای و قضا تیزیاب شد.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص 156).
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.