تیزی دادن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص مرکب) برندگی و تندی دادن. لبه یا نوک چیزی را :
سوهان فلک تا گل عدل تو شکفته ست
تیزی نتواند که دهد خار ستم را.
انوری (از آنندراج).
|| روانی دادن سخن و جز آن را :
در معرکهء نظم به اوصاف رخ دوست
تیزی ز سخن میدهم آن تیغ زبان را.
علی خراسانی (ایضاً).
رجوع به تیز شود.