«لغت نامه دهخدا»
(اِ) تِز. (فرهنگ فارسی معین). محل سبز مزرعهء کاشته شده. || غرش شکم و ضرطه و بادی که از سوراخ پائین خارج شود. (ناظم الاطباء). رجوع به تیز شود.
