«لغت نامه دهخدا»
[تَ سی یَ] (ع اِ) (از «ت ی س») تکبر و بزرگ منشی. یقال: فی فلان تیسیه و تیسوسیه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). در تداول عامیانه به معنی طبع تیس (داشتن) و تیسیه فصیح تر است. (از ذیل اقرب الموارد). رجوع به تیسیه شود.