«لغت نامه دهخدا»
[غَ / غِ یِ سَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) تیغهء قندز. کنایه از وسط و بلندی سمور و قندز، نام دو جانور معروف. و به مجاز بر پوستین اینها اطلاق کنند. (آنندراج) : سمور خط مشکینش چنان خوش تیغه افتاده که می گردد ترنج غبغب او در میانش گم. اشرف (از آنندراج).