تیممگه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ یَمْ مُ گَهْ] (اِ مرکب) تیممگاه :
ز آتشین آه بن دریا را
چون تیممگه عطشان چه کنم.خاقانی.
اگر بوی خشمش برد مغز دریا
تیممگهی در بیابان نماید.خاقانی.
رجوع به تیمم و مادهء قبل شود.