«لغت نامه دهخدا»
[بِ تَ] (ع ص، اِ) تأنیت ثابت. || یکی از ثوابت کواکب. خلاف سیّاره. هر یک از ستارگان که حرکت آنرا در نتوان یافت. ج، ثوابِت، ثابتات. نور در هر ثانیه سیصد هزار هزار گز طی مسافت کند و نور نزدیکترین ثوابت بکرهء زمین در مدت سه تا چهار سال بما رسد. || بروج ثابته؛ ثور و اسد و دلو و عقرب است.