«لغت نامه دهخدا»
[ثَءْ طَ] (ع اِ) لای و گل. گل سیاه و تر. و فی المثل: ثأطه مدت بماء؛ یضرب للرجل یشتد حمقه فان الماء اذا زید علی الحماه ازدادت فساداً. || جانوری کوچک گزنده. (منتهی الارب). ج، ثأط.