ثئوفیل

«لغت نامه دهخدا»

[ثِ] (اِخ) یا ثوفیل. امپراطور بیزنطیا (842 - 829 م.) او در برابر حملهء خلفای عباسی به آن سرزمین مدتی مقاومت کرد لیکن آخر کار عموریه(1) را از دست بداد.
(1) - Amorium.