«لغت نامه دهخدا»
[ثَ بَ] (ع اِ) میان کتف و پشت. || میانهء هر چیز: ثبج بحر؛ میانهء دریا و معظم بحر. || سینهء سنگخوار یعنی سینهء اسفرود. || مرغ حق. شب آهنگ. || مرغی است. ج، اَثباج.