ثبر

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع مص) منع. بازداشتن از حاجت. (منتهی الارب). تثبیر. || بدرنگ و بطوء داشتن. || حبس. || لعن. || طرد.
-ثبرقرحه؛ گشاده شدن ریش و آماس کردن آن. (از منتهی الارب).