ثتم

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع مص) انداختن زن بچهء شکم خود را. || تباه کردن. || ثتم زن خرز خویش را؛ تباه کردن او مهره های خود را: ثتمت المراهُ خرزها؛ یعنی فاسد کرد زن مهره های خود را.