ثدق

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ] (ع مص) نیک باریدن: ثدق مطر؛ نیک باریدن باران. || ثدق وادی؛ روان شدن آب. || ثدق خیل؛ فروگذاشتن خیل را برفتار. || ثدق بطن شاه؛ شکافتن شکم گوسفند.